Teknolojide tek bir alana bağlı kalmanın giderek zorlaştığını düşünüyorum.
Yapay zekâ, yazılım, iletişim, otomasyon ve veri artık birbirinden bağımsız teknolojiler değil. Yeni bir fikir üzerinde çalışırken çoğu zaman bu alanların birkaçını aynı sistem içerisinde bir araya getirmek gerekiyor.
Bugün özellikle gelecekte çalışma ve yaşama biçimlerimizi değiştirebileceğini düşündüğüm bazı alanlar üzerinde yoğunlaşıyorum.
Yapay zekâ
Yapay zekâyı yalnızca soru sorulan ve cevap veren bir sistem olarak görmüyorum.
Benim için asıl ilgi çekici olan, yapay zekânın mevcut dijital sistemlerin içerisine yerleşmesi ve insanların teknolojiyle iletişim kurduğu temel yapılardan birine dönüşebilmesi.
Bir yazılımı nasıl kullanacağımızı öğrenmek yerine, ne yapmak istediğimizi anlatabildiğimiz sistemler üzerine çalışıyorum.
Yeni nesil iş yazılımları
Yıllardır işletmelerin kullandığı yazılımlar menüler, formlar, tablolar ve raporlar üzerine kuruluyor. Bu yapıların tamamen ortadan kalkacağını düşünmüyorum.
Ancak bir yöneticinin ihtiyaç duyduğu bilgiye ulaşmak için onlarca ekran arasında dolaşmasının gerekmemesi gerektiğine inanıyorum.
Bir yönetici sistemine “Bu ay neden satışlarımız düştü?” diye sorabilmeli. Sistem farklı kaynaklardaki bilgileri değerlendirebilmeli, olası nedenleri dayanaklarıyla birlikte gösterebilmeli ve karar vermeyi kolaylaştırabilmeli.
Otomasyon
Teknolojinin en büyük faydalarından biri, insanların tekrar tekrar yapmak zorunda kaldığı işleri azaltabilmesi.
Otomasyonu yalnızca bir işlemin otomatik yapılması olarak görmüyorum. Bir sorun oluştuğunda onu fark eden, ilgili kişiye haber veren ve gerekli bilgileri hazırlayan sistemler üzerine düşünüyorum.
İşlem yapma yetkisinin ve insan onayı gerektiren adımların açıkça tanımlanması da bu yaklaşımın bir parçası.
İnsan ve teknoloji arasındaki etkileşim
Bugün teknolojiyi çoğunlukla ekranlar, uygulamalar, menüler ve butonlar üzerinden kullanıyoruz. Bunun teknolojinin son kullanım biçimi olduğuna inanmıyorum.
Ses, görüntü, doğal dil ve yapay zekânın birleşmesiyle iletişimimizin çok daha doğal hâle gelebileceğini düşünüyorum.
Asıl soru, insana yeni bir arayüz öğretmek yerine ihtiyacını daha kolay ifade edebileceği bir deneyimi nasıl oluşturabileceğimiz.
Dijital iletişim
Bir insanın bir kurumla iletişim kurmak için hangi departmana ulaşması gerektiğini bilmesi veya doğru formu bulmak zorunda kalması gerekmemeli.
Dijital iletişimde süreklilik, anlaşılabilirlik ve gerektiğinde gerçek bir insana kolayca ulaşabilmek üzerinde duruyorum.
Kişiyi tanıyan sistemleri düşünürken hangi bilginin, hangi izinle hatırlandığını da aynı ölçüde önemsiyorum.
Deneysel projeler
Her çalışmanın ticari bir ürüne dönüşmesi gerektiğine inanmıyorum. Bazen yalnızca bir fikrin mümkün olup olmadığını görmek için bir şey geliştirmek gerekir.
Yeni bir teknolojiyi kullanmayı, sınırlarını görmeyi ve başka teknolojilerle birleştirildiğinde neler yapılabileceğini denemeyi tercih ediyorum.
Bazı deneyler çalışmıyor. Bazıları başka fikirlerin ortaya çıkmasını sağlıyor. Bazıları ise zaman içerisinde gerçek projelere dönüşüyor.
Her yeni teknoloji benim için önce şu soruyla başlıyor: “Bununla başka ne yapılabilir?”